Legenda o kwiecie paproci
W noc świętojańską, z 23 na 24 czerwca, obchodzono dawniej Noc Kupały: palono ogniska, puszczano wianki na wodę i szukano w lesie kwiatu paproci. Według legendy zakwita on tylko na chwilę, o północy, w najgłębszym miejscu lasu. Kto go znajdzie, zyska szczęście i bogactwo, ale musi pokonać strach i nie oglądać się za siebie.
Najbardziej znaną literacką wersję tej opowieści napisał Józef Ignacy Kraszewski. Jego bohater znajduje kwiat i dostaje to, czego pragnął, ale okazuje się, że ze swoim szczęściem nie może podzielić się z nikim. Ta baśń przypomina, że każde życzenie ma swoją cenę.
Paproć tak naprawdę nie kwitnie, rozmnaża się przez zarodniki. Tym bardziej kwiat paproci stał się symbolem czegoś rzadkiego i bezcennego.
Jak działa ta wróżba?
Na trzech rozstajach wybierasz, co jesteś gotowa lub gotów oddać za swoje życzenie: czas, uznanie albo wygodę i bezpieczeństwo. Z Twoich wyborów powstaje jedna z ośmiu opowieści o tym, jak możesz dojść do celu. To nasza współczesna przypowieść na motywach legendy, a nie dawny obrzęd.
Najczęstsze pytania
Kiedy zakwita kwiat paproci?
Według legendy tylko raz w roku, o północy w noc świętojańską, z 23 na 24 czerwca. W rzeczywistości paproć nie kwitnie, bo rozmnaża się przez zarodniki.
Co daje kwiat paproci?
W legendzie szczęście i bogactwo temu, kto go znajdzie i pokona strach. W baśni Kraszewskiego okazuje się jednak, że szczęściem nie można się z nikim dzielić.
Czym jest Noc Kupały?
To dawne święto najkrótszej nocy roku: z ogniskami, puszczaniem wianków na wodę i szukaniem kwiatu paproci. Dziś często łączy się je z nocą świętojańską.